Aan het einde van de winter organiseert The Climbing Corner traditiegetrouw de Wintersends boulderwedstrijd. Ondanks de naam was het, net als voorgaande jaren, zonnig en verrassend warm.
De wedstrijd werd dit jaar groter aangepakt dan ooit. Nieuw was de finale: bij binnenkomst viel meteen een groot zeil op waarachter de finaleboulders verborgen zaten. Met 150 deelnemers en een uitverkochte editie begonnen we aan 40 boulders. Dat waren er tien minder dan vorig jaar, maar met ook een uur minder klimtijd lag het tempo meteen hoog.
Wat mij direct opviel, was dat de boulders meer door elkaar heen waren geschroefd. Dat zorgde voor langere wachttijden, vooral bij populaire plaatboulders. Normaal gesproken is drie uur ruim voldoende voor 40 boulders, maar dit keer hield ik slechts een paar minuten over.
De kwalificatie
De eerste boulders gingen soepel. Mijn strategie blijft hetzelfde: eerst veel makkelijke boulders toppen om in een flow te komen, daarna pas de moeilijkere problemen aanvallen. Toch lukte dat dit keer minder goed. Door de drukte én het hoge aantal dynamische bewegingen viel ik vaker eruit dan normaal, zelfs op relatief makkelijke boulders. Opvallend was dat er veel compstyle boulders tussen zaten. Dat is niet mijn sterkste stijl en daardoor heb ik behoorlijk wat flashpunten laten liggen.
Langzaam werkte ik mij door de 40 boulders heen. Als een probleem niet snel lukte, liet ik het even liggen om later terug te komen. De variatie was groot: van lachés en swings tot step-up dyno’s en zelfs 360 moves. Mijn hele bewegingsarsenaal kwam voorbij. Met nog 30 minuten op de klok had ik vier boulders over. Twee daarvan tikte ik snel af.
De laatste twee, beide zwarte boulders en dus het hoogste niveau, waren compleet verschillend: een subtiele plaat en een licht overhangende boulder met tension moves. Op beide haalde ik een zone, maar ik dacht dat dat niet genoeg zou zijn voor de finale. Na meerdere pogingen lukte het toch om ze allebei te toppen. Daarmee had ik alle 40 boulders gedaan en plaatste ik mij als vierde voor de finale.
De finale
De finale bestond uit zes heren en zes dames. We kregen drie boulders en een 4 minuten plus format. Na een loterij met mooie prijzen was het tijd om te klimmen. De eerste boulder draaide om subtiele bewegingen rond een hoek. Met elke poging kwam ik iets verder. In mijn derde poging haalde ik de zone, maar de topgreep bleef net buiten bereik.
Bij het inlezen van boulder twee voelde ik al dat dit niet mijn stijl was. Dat bleek te kloppen. Het was een laché beweging gevolgd door een dyno, maar ik kwam niet eens door de eerste beweging heen en pakte geen zone. Boulder drie was de powerboulder. Alleen leek het alsof de bouwers vergeten waren dat we al 40 kwalificatieboulders hadden geklommen. Net als de andere finalisten maakte ik geen kans.
Voor het publiek was dat waarschijnlijk wat teleurstellend: zowel bij de dames als de heren werden er geen tops behaald. De winnaars gingen wel naar huis met mooie geldprijzen. Mijn ene zone was uiteraard niet genoeg voor een podiumplek.
Conclusie
Zoals elk jaar was Wintersends vooral een gezellige en goed georganiseerde wedstrijd. Toch had de opzet dit jaar beter gekund. De verhouding tussen het aantal boulders en deelnemers zorgde voor opstoppingen, wat invloed had op het klimritme.
Persoonlijk voegde de finale voor mij weinig toe aan de wedstrijd. Ik ben benieuwd hoe The Climbing Corner dit volgend jaar gaat aanpakken.
